H. Sevim Işık Bäro

“Burcu Koca Dünya fikrini benimle ilk paylaştığında, projenin Karadeniz bölgesinin kültürel hafızasını belgelemedeki içsel değerini gördüm. Yapımını resmen üstlenmeden önce, ilk fikir aşamasından itibaren gelişimine tanıklık etmek, bu hikayeyle organik ve sahici bir bağ kurmamı sağladı. Yapım süreci boyunca temel amaç, bu unsurları net bir yapıya kavuşturmak, bu kadınların hikayelerinin görünürlüğünü sağlamak ve yaşayan miraslarına saygı duymaktan ibaretti.

Burcu bu dağların sesini ararken, benim Artvin yaylalarından gelen köklerim bu yolculuğa sessiz ve içeriden bir ortaklık alanı açtı. Projeye antropolojik bir perspektiften baktığımda, en başından beri taşıdığım temel içgörü şu soruydu: ‘Fazlasıyla yerel görünen bu öykü, özünde ortak dünyamızın bir gerçeği değil mi?’ Bu film coğrafi sınırların ötesine geçerek, dünyanın neresinde olursa olsun bir dağın yamacında var olan kadınlara sakin bir saygı duruşu niteliğindedir. O yamaçlarda müzik profesyonel bir uğraş değil, coğrafyanın organik bir uzantısıdır; İlknur da özünde o gerçekliğin bir parçasıdır. Bugün doğayla bu şekilde bağ kuran belki de son kuşağa tanıklık ediyoruz; yeni nesiller bu zorlu yaşam biçimini sürdürmek istemedikçe bu kültürel bağ hızla kopuyor. Yalıtılmışlığın coğrafi koordinatları değişebilir, ancak tarihe kaydedilmemiş bu hayatların ortak gerçekliği aslında birbirine çarpıcı biçimde benzer değil midir?

Yapımcı olarak sorumluluğum tam da bu sorudan besleniyor; filmin bu el değmemiş dürüstlüğünü korurken dünyaya açılan yolunu inşa etmek. Kaba kurgumuzun uluslararası mecrada aldığı o ilk yankı, takdir, bu seslerin sınır tanımadığına dair inancımızı erkenden doğruladı. Şimdi filmi uluslararası prömiyerine hazırlarken asıl gayemiz; bu öyküyü mümkün olduğunca çok insanla paylaşabilmek ve dünyanın bir yerinde kendini yabancı hisseden bir kız çocuğuna küçük de olsa bir umut verebilmek.